Hortatory Address aan de Grieken

HOE KAN PLATO HET HOMERUS DAN KWALIJK NEMEN DAT HIJ ZEGT DAT DE GODEN VAN GEDACHTEN KUNNEN VERANDEREN: hoewel, zoals duidelijk blijkt uit de context, Homerus dit om een praktische reden zei? Het is natuurlijk voor hen die hopen genade te krijgen door gebeden en offers, om te stoppen en berouw te hebben over hun zonden. Degenen die geloven dat de godheid niet kan veranderen, zijn niet gemotiveerd om hun zonden op te geven, omdat ze aannemen dat ze niets zullen winnen bij berouw. Hoe kan de filosoof Plato dan de dichter Homerus bekritiseren omdat hij zegt: "Zelfs de goden zelf kunnen veranderen", terwijl hij zelf de schepper van de goden beschrijft als zo gemakkelijk te beïnvloeden dat hij soms beweert dat de goden sterfelijk zijn en op andere momenten beweert dat ze onsterfelijk zijn? En deze inconsistentie geldt niet alleen voor de goden, maar ook voor de materie, waarvan hij zegt dat de geschapen goden daaruit zijn gemaakt; soms zegt hij dat het ongeschapen is en dan weer dat het geschapen is. Toch erkent hij niet dat hij, door te zeggen dat de maker van de goden gemakkelijk te beïnvloeden is, precies de fouten heeft gemaakt waarvoor hij Homerus bekritiseert, hoewel Homerus precies het tegenovergestelde zei over de maker van de goden. Homerus beweerde dat hij zo over zichzelf sprak: "Want mijn belofte zal nooit bedriegen, mislukken of worden ingetrokken als ze wordt bevestigd door een knik."

Maar het lijkt erop dat Plato deze vreemde discussies over de goden met tegenzin aanging omdat hij bang was voor degenen die het polytheïsme aanhingen. Wat hij ook de moeite waard vond om te vertellen over wat hij van Mozes en de profeten had geleerd over één God, gaf hij de voorkeur aan een mystieke manier van uitdrukken. Op die manier konden zij die God wilden aanbidden een tipje van zijn sluier oplichten. Hij was gefascineerd door wat God tegen Mozes zei, "Ik ben de werkelijk bestaande," en overwoog zorgvuldig de beknopte uitdrukking, zich realiserend dat God Zijn eeuwigheid aan Mozes wilde overbrengen. Daarom zei Hij: "Ik ben de werkelijk bestaande", want deze term "bestaande" verwijst naar het verleden, het heden en de toekomst. Wanneer Plato de zin "en die nooit werkelijk is" gebruikt, gebruikt hij het werkwoord "is" om een onbepaalde tijd aan te geven. Het woord "nooit" heeft betrekking, niet op het verleden zoals sommigen denken, maar op de toekomst. Zelfs seculiere schrijvers hebben dit nauwkeurig begrepen. Dus toen Plato de mystieke uitdrukking over de eeuwigheid van God aan niet-ingewijden wilde uitleggen, zei hij: "God omvat inderdaad, zoals de oude traditie zegt, het begin, het einde en het midden van alle dingen." Hier verwijst hij duidelijk en openlijk naar de wet van Mozes als "de oude traditie," uit angst voor de schedelbeker, waarbij hij vermijdt om Mozes rechtstreeks te noemen. Hij begreep dat de leer van Mozes niet werd gewaardeerd door de Grieken en impliceert Mozes door te wijzen op de oude aard van de traditie. We hebben in eerdere hoofdstukken voldoende aangetoond met bewijs van Diodorus en andere historici dat de wet van Mozes niet alleen oud is, maar zelfs de eerste. Diodorus stelt dat Mozes de eerste van alle wetgevers was en dat de letters die de Grieken gebruikten om hun geschiedenissen te schrijven nog niet ontdekt waren.